Servus, München
Βάση: Pasing
Βάλτε την ημερομηνία άφιξης και πόσες μέρες μένετε. Οι μέρες μπαίνουν σε σειρά ώστε να αποφεύγονται όσα είναι κλειστά (π.χ. μουσεία τη Δευτέρα, αγορά την Κυριακή, αργίες). Πρώτα μπαίνουν τα ★ Must see και οι μέρες είναι ομαδοποιημένες ανά περιοχή, ώστε να περπατάτε λίγο. Πατήστε ένα αξιοθέατο για να ανοίξει η κάρτα του.
Πηγές: Bayerische Schlösserverwaltung (τιμές 2026), munich.travel, fcbayern.com, deutsches-museum.de, in-muenchen.de.
Ταξινομημένα από τα πιο σημαντικά: ★ Must see, Αξίζει, Αν έχετε χρόνο. Σε κάθε κάρτα αλλάζεις τη «Σημασία» και τη σειρά με ▲ ▼ (μέσα στην ίδια κατηγορία). Οι αλλαγές μένουν σε αυτή τη συσκευή. Πάτα «Είδαμε» όταν το επισκεφθείτε. Το «ανοιχτό/κλειστό» υπολογίζεται ζωντανά με την ώρα Μονάχου.
Πηγές: muenchen.de (κανόνες SWM), travelbook.de.
Όσα γίνονται μόνο ορισμένες εποχές δείχνουν «Εκτός περιόδου» με τις ημερομηνίες τους.
Μόνο μαγαζιά με πάνω από 200 κριτικές στη Google. € = φθηνό, €€ = μέτριο. Budget: 5–20€ το άτομο.
Τα discount (Lidl, Penny) είναι συνήθως τα φθηνότερα. Εγγύηση 0,25€ ανά πλαστικό μπουκάλι, επιστρέφεται στο μηχάνημα.
«Κέντρο»: έως περίπου 2 χλμ. από την κεντρική πλατεία, όπως και στα αξιοθέατα.
🛍️ Shopping-Nächte 2026: Παρασκευή 30/10, Παρασκευή 27/11 και Σάββατο 12/12. Όσα καταστήματα συμμετέχουν μένουν ανοιχτά έως 24:00. Τις 4 Κυριακές του Advent (29/11, 6/12, 13/12, 20/12) όσα πουλάνε τουριστικά είδη στους πεζόδρομους του κέντρου επιτρέπεται να ανοίξουν 11:00–19:00. Πηγή: muenchen.de.
Βαθμολογίες, κριτικές και ωράρια από Google (24/10/2026). Επιβεβαιώστε πριν πάτε.
Οι φωτογραφίες είναι ενδεικτικές, όχι από τα συγκεκριμένα μαγαζιά. Οι τιμές είναι από επίσημα online καταστήματα ή από τελευταίες αναφερόμενες τιμές σούπερ μάρκετ: στο ταμείο μπορεί να διαφέρουν. Για παραδοσιακές στολές (Lederhosen, Dirndl) και σοκολάτες δεν βρήκα επιβεβαιωμένο εύρος τιμών.
Το πιο φθηνό και ελαφρύ αναμνηστικό. Στο Hofbräuhaus υπάρχουν με την πρόσοψη, την κούπα μπύρας και το λογότυπο HB.
Η «Μας» (Maß) είναι η κούπα του ενός λίτρου, όπου σερβίρεται η μπύρα στις μπιραρίες και στο Oktoberfest.
Παραδοσιακή βαυαρική κούπα από κεραμικό (Steinzeug). Οι ακριβότερες έχουν κασσιτέρινο καπάκι. Βαριά και εύθραυστη: πάρτε την στη χειραποσκευή, τυλιγμένη.
Παραδοσιακό ρολόι από τον Μέλανα Δρυμό (Schwarzwald), όχι από το Μόναχο, αλλά το βρίσκετε στα μαγαζιά του κέντρου. Τα γνήσια μηχανικά έχουν πιστοποιητικό VdS· τα φθηνότερα με μπαταρία δεν το έχουν.
Η γλυκιά μουστάρδα που συνοδεύει το βαυαρικό λευκό λουκάνικο (Weißwurst) και το πρέτσελ. Φθηνό, πολύ βαυαρικό δώρο. Βάλτε τη στη βαλίτσα που παραδίδετε.
Μαλακό γλυκό με μέλι και μπαχαρικά, κλασικό των γερμανικών Χριστουγέννων. Οι μεγάλες στολισμένες καρδιές με γραμμένα μηνύματα πουλιούνται στις γιορτές και στη χριστουγεννιάτικη αγορά.
Μόνο οι έξι μεγάλες ζυθοποιίες της πόλης (Augustiner, Hacker-Pschorr, Hofbräu, Löwenbräu, Paulaner, Spaten) σερβίρουν στο Oktoberfest. Μπουκάλια τους βρίσκετε σε κάθε σούπερ μάρκετ.
Η Dallmayr είναι ιστορικός οίκος delicatessen του Μονάχου, και το κατάστημά της στη Dienerstraße αξίζει να το δείτε. Ο καφές της είναι εύκολο, ελαφρύ δώρο.
Τα φυσητά γυάλινα στολίδια είναι γερμανική χριστουγεννιάτικη παράδοση. Το Käthe Wohlfahrt είναι γνωστό χριστουγεννιάτικο κατάστημα από το Ρότενμπουργκ, ανοιχτό όλο τον χρόνο.
Η πορσελάνη του εργοστασίου των Wittelsbach, από τα μέσα του 18ου αιώνα. Θα δείτε τέτοια κομμάτια και στη συλλογή της Residenz. Ακριβό, ξεχωριστό δώρο, π.χ. για τους γονείς σας.
Η Bayern είναι η ομάδα του Μονάχου και ο πιο επιτυχημένος σύλλογος της Γερμανίας. Το κασκόλ είναι κλασικό οπαδικό αναμνηστικό.
Το πρόγραμμα συμπληρώνεται όταν ξέρετε περισσότερα. Προς το παρόν, τι γίνεται στην πόλη αυτές τις μέρες.
Με τους γονείς σου
Τι γίνεταιΗ σελίδα μένει στο κινητό μόλις την ανοίξετε μία φορά. Ό,τι έχετε δει ή ακούσει μένει αποθηκευμένο. Για να έχετε τα πάντα από πριν (στο μετρό, στο μουσείο χωρίς σήμα), κατεβάστε τα εδώ, καλύτερα με Wi-Fi.
Χωρίς ίντερνετ δεν λειτουργούν: οι χάρτες και οι οδηγίες της Google, τα εισιτήρια και ο έλεγχος για νέα έκδοση. Το «Κοντά μου» θέλει GPS. Η αναγνώριση πίνακα από φωτογραφία δουλεύει χωρίς ίντερνετ μόνο αν την έχετε χρησιμοποιήσει μία φορά με ίντερνετ.
Σαν εφαρμογή στην αρχική οθόνη: στο iPhone, Safari → Κοινοποίηση → «Προσθήκη στην οθόνη Αφετηρίας». Στο Android, Chrome → ⋮ → «Εγκατάσταση εφαρμογής» ή «Προσθήκη στην αρχική οθόνη».
Βρείτε την ενότητα από τις φωτογραφίες: δείχνουν πώς είναι η κάθε αίθουσα. Τα κείμενα είναι μεταφρασμένα και συντομευμένα από την επίσημη ιστοσελίδα της Residenz (residenz-muenchen.de). Η φωνή είναι συνθετική (Google) και μερικά ξένα ονόματα μπορεί να ακούγονται λίγο περίεργα. Η σειρά ακολουθεί τους αριθμούς αιθουσών της επίσημης ιστοσελίδας και μπορεί να διαφέρει από την πραγματική διαδρομή. Βάλτε ακουστικά.
Από το επίσημο φυλλάδιο της Residenz (Bayerische Schlösserverwaltung, 2005). Οι αριθμοί αιθουσών είναι οι επίσημοι. Ωράρια, χρώματα διαδρομών και κλειστές αίθουσες του φυλλαδίου μπορεί να μην ισχύουν πια. Πατήστε για μεγέθυνση.
Ισόγειο
Πάνω όροφος
Καλώς ήρθατε στη Residenz του Μονάχου. Ο πυρήνας της ήταν ένα κάστρο του 1385, η λεγόμενη Neuveste, στη βορειοανατολική άκρη της τότε πόλης. Από εκεί οι Wittelsbach επέκτειναν το κτήριο σε ένα τεράστιο συγκρότημα γύρω από δέκα αυλές. Για πάνω από τέσσερις αιώνες ήταν η κατοικία και η έδρα της κυβέρνησης της δυναστείας, που κυβέρνησε τη Βαυαρία πρώτα ως δούκες, από τον 17ο αιώνα ως εκλέκτορες και από το 1806 έως το 1918 ως βασιλείς. Από το 1920 η Residenz είναι μουσείο, ένα από τα σημαντικότερα ανακτορικά μουσεία της Ευρώπης. Εδώ θα δείτε αίθουσες από την Αναγέννηση, το μπαρόκ, το ροκοκό και τον κλασικισμό, και η περισσότερη επίπλωση βρίσκεται ακόμα στους χώρους για τους οποίους φτιάχτηκε. Το 1944 το κτήριο καταστράφηκε σε μεγάλο βαθμό από τους βομβαρδισμούς. Πολλές αίθουσες ξαναστήθηκαν μετά τον πόλεμο, ενώ τα έπιπλα και τα έργα τέχνης είχαν μεταφερθεί αλλού και σώθηκαν.
Αμέσως μόλις ανέλαβε την εξουσία το 1726, ο εκλέκτορας Κάρολος Αλβέρτος ανέθεσε στον αρχιτέκτονα Joseph Effner τη Γκαλερί των Προγόνων. Στη διακόσμηση συμμετείχε ήδη ο νεαρός François Cuvilliés. Στην επιχρυσωμένη, σκαλιστή ξυλεπένδυση των τοίχων είναι ενσωματωμένα πάνω από εκατό πορτρέτα μελών του οίκου Wittelsbach. Με αυτή τη γκαλερί ο Κάρολος Αλβέρτος ήθελε να δείξει το κύρος και τις συγγένειες της δυναστείας του. Από εκεί αντλούσε και τη διεκδίκησή του για τον αυτοκρατορικό θρόνο, τον οποίο τελικά κέρδισε το 1742. Το διπλανό πλούσια διακοσμημένο δωμάτιο ήταν αρχικά το θησαυροφυλάκιο του εκλέκτορα, όπου τα κοσμήματα της οικογένειας εκτίθονταν σε προθήκες με καθρέφτες. Από τις αρχές του 20ού αιώνα εδώ εκτίθεται μια επιλογή από τη σημαντική συλλογή πορσελάνης του μουσείου.
Το Antiquarium είναι η παλαιότερη αίθουσα που σώζεται στη Residenz. Με μήκος 66 μέτρα είναι μία από τις μεγαλύτερες και πιο εντυπωσιακές αναγεννησιακές αίθουσες βόρεια των Άλπεων. Ο δούκας Αλβέρτος ο Πέμπτος την έχτισε μεταξύ 1568 και 1571 για να στεγάσει τη συλλογή του με αρχαία γλυπτά, και από αυτά πήρε το όνομά της. Οι διάδοχοί του, ο Γουλιέλμος ο Πέμπτος και ο γιος του Μαξιμιλιανός ο Πρώτος, τη μετέτρεψαν μεταξύ 1581 και 1600 σε αίθουσα δεξιώσεων και συμποσίων. Τότε πήρε την πλούσια ζωγραφική διακόσμηση με γκροτέσκ, ένα διακοσμητικό ύφος εμπνευσμένο από αρχαία πρότυπα. Κοιτάξτε ψηλά: τα 16 έργα στην κορυφή του θόλου, από το εργαστήριο του Peter Candid, δείχνουν αλληγορίες της δόξας και των αρετών. Γύρω από τα παράθυρα υπάρχουν 102 απεικονίσεις πόλεων, αγορών, κάστρων και ανακτόρων του τότε δουκάτου της Βαυαρίας. Οι προτομές και τα γλυπτά κατά μήκος των τοίχων προέρχονται εν μέρει ακόμα από τη συλλογή του Αλβέρτου του Πέμπτου.
Η συλλογή περιλαμβάνει πάνω από 500 κομμάτια πορσελάνης από την Ανατολική Ασία και μερικά έργα λάκας. Τα περισσότερα τα απέκτησε γύρω στο 1700 ο εκλέκτορας Μαξιμιλιανός Εμμανουήλ. Οι παλαιότερες πορσελάνες είναι τα μπλε-λευκά κινέζικα μπολ και πιάτα της δυναστείας Μινγκ, από το 1600 περίπου. Υπάρχει επίσης ιαπωνική πορσελάνη και κινέζικη πορσελάνη Imari, φτιαγμένη ειδικά για την ευρωπαϊκή αγορά με ιαπωνικά πρότυπα. Ιδιαίτερα πολύτιμα είναι τα κομμάτια με γαλλικά επιχρυσωμένα μπρούντζινα στολίδια. Στην αίθουσα 18 είναι το μικρό παρεκκλήσι της Αγίας Καικιλίας, που χτίστηκε από το 1693 με ωοειδή κάτοψη και τρούλο, στο πρότυπο του Μπερνίνι και του Μπορομίνι στη Ρώμη. Καταστράφηκε το 1944, και από το 2024 ο εξοπλισμός του ροκοκό εκτίθεται μπροστά σε μια αναπαράσταση της χαμένης διακόσμησης.
Μέχρι το 1599, στον όροφο πάνω από το Antiquarium βρισκόταν η βιβλιοθήκη του δούκα. Αργότερα τα δωμάτια χρησίμευσαν ως κατοικία του διαδόχου. Ο εκλέκτορας Μαξιμιλιανός ο Τρίτος Ιωσήφ έμεινε εδώ με τη σύζυγό του Μαρία Άννα της Σαξονίας και μετά την ανάληψη της εξουσίας το 1745, και τα ανακαίνισε το 1746. Περίπου δεκαπέντε χρόνια αργότερα ο Cuvilliés ανανέωσε ξανά την επίπλωση. Ο εκλέκτορας και η σύζυγός του είχαν ο καθένας δικό του διαμέρισμα. Τα δύο ξεκινούσαν από τις αντίθετες άκρες και συναντιούνταν στη μέση. Ψάξτε τους τρεις μεγάλους πίνακες με όψεις του Μονάχου και του ανακτόρου Nymphenburg: τους ζωγράφισε το 1761 ο Βενετός Bernardo Bellotto, γνωστός ως Canaletto, και βρίσκονται εδώ από τότε. Στην αίθουσα 23 υπάρχει οθόνη αφιερωμένη στην εποχή αυτών των πινάκων.
Στη θέση ενός παλαιότερου διαδρόμου, ο Μαξιμιλιανός ο Πρώτος έφτιαξε μια σειρά δωματίων για πρίγκιπες και επισκέπτες. Το όνομα «Δωμάτια του Κήπου» καθιερώθηκε από το 1966, όταν εδώ τοποθετήθηκαν έργα τέχνης του τέλους του 18ου και των αρχών του 19ου αιώνα. Αυτά προέρχονταν από μια πτέρυγα προς τον κήπο Hofgarten, που καταστράφηκε στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα περισσότερα έπιπλα ανήκαν στον κλάδο Pfalz-Zweibrücken των Wittelsbach, από τον οποίο προήλθαν οι βασιλείς της Βαυαρίας, με πρώτο τον Μαξιμιλιανό Ιωσήφ, βασιλιά από το 1806.
Τα δωμάτια χτίστηκαν από το 1612 έως το 1616 και πήραν το όνομά τους από τον Κλήμη Βεγκέσλαο της Σαξονίας, εκλέκτορα και αρχιεπίσκοπο του Τρίερ, που έμενε συχνά εδώ τον 18ο αιώνα. Τον 17ο αιώνα, όταν επισκεπτόταν ο αυτοκράτορας, εδώ έμεναν οι στενοί συγγενείς του και οι υψηλόβαθμοι της αυλής του. Όταν δεν υπήρχαν επισκέπτες, τα δωμάτια χρησίμευαν ως αίθουσες συμβουλίου, κάτι που φαίνεται στους πίνακες των οροφών, έργα του Peter Candid και του εργαστηρίου του. Καταστράφηκαν σε μεγάλο βαθμό στον πόλεμο. Μετά το 1945 ξαναστήθηκαν, με τους σωσμένους πίνακες ξανά στις οροφές. Σήμερα εδώ εκτίθενται πολύτιμες ταπισερί και έπιπλα του 17ου αιώνα.
Τα Πλούσια Δωμάτια είναι ένα από τα κορυφαία δείγματα του αυλικού ροκοκό στον γερμανόφωνο χώρο. Ο εκλέκτορας Κάρολος Αλβέρτος τα έφτιαξε από το 1730 έως το 1737 με αρχιτέκτονα τον François Cuvilliés, για να δείξει τη διεκδίκησή του για τον αυτοκρατορικό θρόνο. Καταστράφηκαν βαριά το 1944 και αποκαταστάθηκαν σε μεγάλο βαθμό με βάση τα πρωτότυπα. Στην αίθουσα ακροάσεων, την 57, ο εκλέκτορας υποδεχόταν τους ξένους πρέσβεις κάτω από έναν κόκκινο βελούδινο θόλο. Η Πράσινη Γκαλερί, η 58, ήταν χώρος γιορτών και ταυτόχρονα γκαλερί πινάκων και καθρεφτών, με πάνω από 70 έργα σε τρεις σειρές. Το 2011 αποκαταστάθηκε σε μεγάλο βαθμό η αρχική ανάρτηση των πινάκων. Στην αίθουσα 59 δεχόταν μόνο επισκέπτες υψηλότατου βαθμού ή στενή οικογένεια. Η τελετουργική κρεβατοκάμαρα, η 60, ήταν, όπως γράφει μια ιστορική αναφορά, «μόνο για επίδειξη, όχι για την άνεση του ύπνου», στο πρότυπο της γαλλικής αυλής. Ακολουθεί το δωμάτιο με τους καθρέφτες και τις εκατοντάδες μικρές πορσελάνες, η αίθουσα 61. Τέλος, το μικροσκοπικό Δωμάτιο των Μινιατούρων, η 62, έχει κόκκινη λάκα και 129 μινιατούρες. Στην αίθουσα 64 υπάρχει αφιέρωμα στον εκλέκτορα Κάρολο Θεόδωρο, που ίδρυσε και τον Αγγλικό Κήπο. Στην αίθουσα 66 υπάρχει αφιέρωμα στον «Γαλάζιο Εκλέκτορα» Μαξιμιλιανό Εμμανουήλ, με ένα διακοσμημένο τραπέζι παιχνιδιών και ένα μνημειώδες ασημένιο ρολόι.
Από τις αρχές του 17ου αιώνα και για τέσσερις γενιές, εδώ ήταν το διαμέρισμα της δούκισσας και αργότερα της εκλεκτόρισσας. Το όνομα «Παπικά Δωμάτια» προέρχεται από την επίσκεψη του Πάπα Πίου του Έκτου το 1782. Γύρω στο 1666 η εκλεκτόρισσα Ερριέτα Αδελαΐδα, πριγκίπισσα από τον οίκο της Σαβοΐας, τα διαμόρφωσε στο πολυτελές ύφος του μπαρόκ του Τορίνο. Η Χρυσή Αίθουσα ήταν η αίθουσα ακροάσεών της. Σήμερα σώζονται κυρίως οι επιχρυσωμένες σκαλιστές οροφές και πολλοί πίνακες οροφής. Ρίξτε μια ματιά στο «Δωμάτιο της Καρδιάς», αφιερωμένο στη λατρεία της καρδιάς που αγαπά: δίνει την καλύτερη εικόνα της αρχικής πολυτέλειας.
Ο βασιλιάς Λουδοβίκος ο Πρώτος ξεκίνησε το 1826 το Königsbau, ένα νέο ανάκτορο κατοικίας, με αρχιτέκτονα τον Leo von Klenze. Η πρόσοψη στην πλατεία Max-Joseph-Platz έχει στοιχεία από τα Palazzo Pitti και Palazzo Rucellai της Φλωρεντίας. Το 1835 η κατοικία ήταν έτοιμη. Κάτι που αφορά ιδιαίτερα εμάς: τα δωμάτια του βασιλιά είναι διακοσμημένα εξ ολοκλήρου με θέματα από την αρχαία ελληνική ποίηση, ενώ τα δωμάτια της βασίλισσας με σκηνές από Γερμανούς ποιητές. Ήδη όσο ζούσε ο Λουδοβίκος, το κοινό μπορούσε να τα επισκεφθεί όταν έλειπε ο βασιλιάς. Με βάση έναν κατάλογο επίπλωσης του 1835, τα δωμάτια επιπλώθηκαν ξανά μέχρι το 1980 όπως ήταν τότε. Η Κίτρινη Σκάλα ήταν η μνημειώδης άνοδος προς το διαμέρισμα του βασιλιά. Το κίτρινο μάρμαρο είναι στην πραγματικότητα γυαλισμένο στόκο που μιμείται την αρχαία πέτρα giallo antico. Οι δύο γυναικείες μορφές στην πύλη συμβολίζουν το σύνθημα του Λουδοβίκου, «Δίκαιος και σταθερός». Αποκαταστάθηκε από το 2017 έως το 2021. Στην αίθουσα 100, από το 2025, μια έκθεση παρουσιάζει την εποχή του πρώτου βασιλιά, Μαξιμιλιανού του Πρώτου Ιωσήφ. Στην αίθουσα 14a θα δείτε το «άδυτο» του Μαξιμιλιανού του Δεύτερου, τον χώρο όπου ο βασιλιάς αποσυρόταν για περισυλλογή.
Οι πέντε αίθουσες στο ισόγειο του Königsbau διακοσμήθηκαν με εντολή του Λουδοβίκου του Πρώτου. Ο Julius Schnorr von Carolsfeld ζωγράφισε τοίχους και οροφές από το 1828 έως το 1834 και από το 1843 έως το 1867. Οι σκηνές είναι από το Τραγούδι των Νιμπελούνγκεν, ένα έπος που γράφτηκε στις αρχές του 13ου αιώνα που ξαναβρέθηκε το 1755. Τον 19ο αιώνα θεωρήθηκε εθνικό έπος, γι' αυτό ο βασιλιάς ήθελε οι αίθουσες να είναι ανοιχτές στο κοινό από την αρχή. Οι τοιχογραφίες σώθηκαν σε μεγάλο μέρος και αποκαταστάθηκαν από το 1955 έως το 1960.
Πίσω από τις Αίθουσες των Νιμπελούνγκεν και τα βασιλικά διαμερίσματα, σε τέσσερις ορόφους, θα βρείτε θησαυρούς από τις αποθήκες πορσελάνης και ασημιού των Wittelsbach και τη συλλογή μινιατούρων. Μπαίνετε από τον πρώτο όροφο, μέσα από το διαμέρισμα της βασίλισσας. Με περίπου 4000 κομμάτια, η συλλογή ασημικών είναι από τις μεγαλύτερες πριγκιπικές συλλογές ασημιού της Ευρώπης. Μεγάλο μέρος του παλιού θησαυρού χάθηκε στον Τριακονταετή Πόλεμο. Σε εποχές κρίσης το ασήμι λιωνόταν για να κοπούν νομίσματα. Η συλλογή πορσελάνης έχει έργα ευρωπαϊκών εργοστασίων του 18ου και 19ου αιώνα. Το 1708 κατάφεραν για πρώτη φορά να φτιάξουν πορσελάνη έξω από την Ασία, και οι Wittelsbach είχαν δύο δικά τους εργοστάσια, στο Nymphenburg και στο Frankenthal.
Οι επισκέπτες έχουν πρόσβαση μόνο στον εξώστη. Ο Μαξιμιλιανός ο Πρώτος έχτισε στις αρχές του 17ου αιώνα αυτό το διώροφο παρεκκλήσι, και η ημικυκλική αψίδα προστέθηκε το 1630. Οι αυλικοί παρακολουθούσαν τη λειτουργία κάτω, στο ισόγειο, ενώ η οικογένεια του ηγεμόνα από τους εξώστες, όπου έφτανε άνετα από τα διαμερίσματά της. Το παρεκκλήσι είναι αφιερωμένο στην Άμωμη Σύλληψη της Παναγίας. Ο Μαξιμιλιανός είχε κάνει την Παναγία προστάτιδα του οίκου του και της Βαυαρίας. Ο μεγάλος πίνακας του κεντρικού βωμού είναι του Hans Werl, από το 1600.
Αυτό το παρεκκλήσι, που καθαγιάστηκε το 1607, ήταν ο ιδιωτικός χώρος προσευχής του Μαξιμιλιανού του Πρώτου και της συζύγου του. Εδώ φυλάσσονταν τα ιερά λείψανα των αγίων, και γι' αυτό ήταν το πνευματικό κέντρο της μπαρόκ Residenz. Οι τοίχοι είναι καλυμμένοι με scagliola, χρωματιστό στόκο που γυαλίζεται ώστε να μοιάζει με αληθινό μάρμαρο και σχηματίζει σκηνές και λουλούδια. Μεγάλο μέρος του αρχικού εξοπλισμού είναι ακόμα στη θέση του: ο βωμός με ασημένια ανάγλυφα από χρυσοχόους του Άουγκσμπουργκ, το διακοσμημένο εκκλησιαστικό όργανο και η λειψανοθήκη με τα χαραγμένα κρύσταλλα. Στη συλλογή λειψάνων σώζονται περίπου 60 λειψανοθήκες από το 1590 έως το 1640.
Τον 17ο αιώνα αυτή ήταν η μεγαλύτερη και σημαντικότερη σειρά δωματίων της Residenz. Το όνομα οφείλεται στην πλούσια διακόσμηση με μάρμαρο και στόκο που μιμείται μάρμαρο. Εδώ έμεναν ο αυτοκράτορας και η αυτοκράτειρα όταν περνούσαν από το Μόναχο. Το πιο σημαντικό στολίδι τους είναι οι ταπισερί με χρυσοκλωστές, που έφτιαξε ο Ολλανδός Hans van der Biest από το 1604 έως το 1611 με σχέδια του Peter Candid. Δείχνουν τα κατορθώματα του Όθωνα του Πρώτου, του πρώτου δούκα της Βαυαρίας από τους Wittelsbach. Στην αίθουσα 104 θα δείτε τα έπιπλα του Μαξιμιλιανού Εμμανουήλ και το παστέλ πορτρέτο του, το μεγαλύτερο πορτρέτο με παστέλ του 18ου αιώνα.
Η Αυτοκρατορική Σκάλα, που ολοκληρώθηκε γύρω στο 1616, οδηγεί στην Αυτοκρατορική Αίθουσα, την πιο σημαντική αίθουσα δεξιώσεων της Residenz εκείνη την εποχή. Το θέμα της διακόσμησης είναι η εξουσία που στηρίζεται στη λογική και την αρετή. Οι ταπισερί του Hans van der Biest δείχνουν ήρωες της αρχαιότητας και της Παλαιάς Διαθήκης, ως πρότυπα για τον ηγεμόνα. Στην οροφή, τα τρία κεντρικά έργα του Peter Candid συμβολίζουν την εξουσία, τη σοφία και τη δόξα. Επειδή κάηκαν στον πόλεμο, σήμερα στη θέση τους υπάρχουν αντίγραφα. Η Αίθουσα των Τεσσάρων Λευκών Αλόγων πήρε το όνομά της από τον χαμένο κεντρικό πίνακα της οροφής, που έδειχνε τον Απόλλωνα στο άρμα του ήλιου με τέσσερα λευκά άλογα. Εδώ έτρωγε ο αυτοκράτορας με τους υψηλότερους αξιωματούχους του. Το 1799 και οι δύο αίθουσες μετατράπηκαν σε κατοικία. Καταστράφηκαν το 1944, και μέχρι το 1985 ξαναστήθηκαν με βάση γραπτές πηγές.
Η έκθεση θυμίζει δύο χαμένους βασιλικούς παραδείσους της Residenz. Ο Μαξιμιλιανός ο Δεύτερος έχτισε από το 1851 έως το 1854 έναν πρώτο χειμερινό κήπο από γυαλί και σίδερο. Ο γιος του, ο Λουδοβίκος ο Δεύτερος, πήγε την ιδέα πολύ πιο μακριά: από το 1869 χτίστηκε πάνω στη στέγη μιας πτέρυγας μια θολωτή σιδερένια αίθουσα σχεδόν 70 μέτρων. Μέσα της, μέχρι το 1871, φτιάχτηκε ένας εξωτικός κήπος γύρω από μια τεχνητή λίμνη. Λίγα χρόνια μετά τον θάνατο του Λουδοβίκου ο κήπος εγκαταλείφθηκε.
Η συλλογή έχει πάνω από 1200 κοσμήματα, έργα χρυσοχοΐας, σμάλτου, κρυστάλλου και ελεφαντόδοντου. Ξεκίνησε το 1565, όταν ο δούκας Αλβέρτος ο Πέμπτος όρισε με τη διαθήκη του ότι τα πιο πολύτιμα οικογενειακά κειμήλια δεν θα πουλιούνταν ποτέ. Οι επόμενοι ηγεμόνες τη μεγάλωσαν. Στις αρχές του 19ου αιώνα προστέθηκαν τα σύμβολα του νέου Βασιλείου της Βαυαρίας. Μην χάσετε το βασιλικό στέμμα της Βαυαρίας, το Χρυσόμαλλο Δέρας, τον σταυρό της βασίλισσας Γκιζέλας, το αγαλματίδιο του Αγίου Γεωργίου και το στέμμα μιας Αγγλίδας βασίλισσας. Το θησαυροφυλάκιο άνοιξε στη σημερινή του μορφή το 1958, σε δέκα αίθουσες στο ισόγειο του Königsbau, στις παλιές κουζίνες.
Η Residenz έχει δέκα αυλές. Η Brunnenhof είναι η μεγάλη οκταγωνική αυλή με το σιντριβάνι, στην κορυφή του οποίου στέκεται το μπρούντζινο άγαλμα του Όθωνα του Πρώτου, του πρώτου δούκα των Wittelsbach. Τον 17ο αιώνα εδώ γίνονταν αυλικές κονταρομαχίες. Η Grottenhof χτίστηκε από το 1581 έως το 1589 από τον Γουλιέλμο τον Πέμπτο ως θερινό ανάκτορο γύρω από έναν κήπο, και πήρε το όνομά της από τον τοίχο με το σιντριβάνι και τα κοχύλια. Γύρω από την Kaiserhof χτίστηκαν από το 1612 έως το 1616 οι πτέρυγες με την Αυτοκρατορική Σκάλα και τα δωμάτια για τις αυτοκρατορικές επισκέψεις.
Το θέατρο χτίστηκε από το 1751 έως το 1755 με εντολή του εκλέκτορα Μαξιμιλιανού του Τρίτου Ιωσήφ, ως όπερα της αυλής, και φέρει το όνομα του αρχιτέκτονά του, του François Cuvilliés. Εδώ έγινε το 1781 η πρεμιέρα της όπερας «Ιδομενέας» του Μότσαρτ. Το αρχικό κτήριο καταστράφηκε στις 18 Μαρτίου 1944. Σώθηκαν μόνο τα ξυλόγλυπτα, βαμμένα θεωρεία, γιατί είχαν μεταφερθεί αλλού το 1943. Από το 1958 είναι τοποθετημένα σε αυτή την πτέρυγα της Residenz. Ο λευκός, κόκκινος και χρυσός χώρος, με την πλούσια διακόσμηση rocaille, είναι από τα κορυφαία έργα του βαυαρικού ροκοκό.
Πατήστε μια αίθουσα στον χάρτη για να δείτε τους πίνακές της. Ο αριθμός πάνω δεξιά σε κάθε αίθουσα είναι πόσα έργα της έχει ο οδηγός.
Τα αριστουργήματα με τη σειρά της διαδρομής: όροφος από την αίθουσα I, και στο τέλος το ισόγειο.